اجازه خواست براى رسيدگى به كارهايش بماند و با كمى تأخير بيايد . منصور اين خواسته را نيز رد كرد . امام به منصور گفت : « از پدرم و او نيز از پدرش و او از جدّش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيد كه فرمود : هركس به طلب روزى خارج شود ، خدا به او روزى مىدهد ، و هركس با خانواده‌اش بماند ، خدا اجل او را تمديد مىكند . » منصور گفت : « آيا واقعا اين را از پدرت شنيده‌اى و او از پدرش و او نيز از جدّش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيده است ؟ » گفت : « خدا را شاهد مىگيرم كه چنين است » ، پس منصور از آمدن حضرت به عراق گذشت كرد و اجازه داد امام با خانواده خود در مدينه باقى بماند . « 1 » و « 2 » با وجود كناره‌گيرى امام جعفر صادق عليه السّلام از سياست و مطالبه نكردن خلافت و نارضايتى آن حضرت از قيام نفس زكيه و برادرش ابراهيم ، امام به فرزندانش موسى و عبد اللّه اجازه داد تا به اين قيام ملحق شوند . اصفهانى روايت مىكند كه محمد نفس زكيه خواست موسى و عبد اللّه فرزندان امام جعفر را از مشاركت در قيام خود معاف كند ، اما امام به آن دو فرمود « نزد او بازگرديد ، من كسى نيستم كه خودم و شما را از همراهى او دريغ دارم . » فرزندان امام نيز تا آن هنگام كه نفس زكيه كشته شد ، همراه او بودند . « 3 » بىشك منصور از امام جعفر صادق عليه السّلام به سبب پيوستن فرزندانش به قيام نفس زكيه ، خشمگين بود ، و خشم او زمانى بيشتر شد كه آن حضرت به حسن بن زيد پس از شكست قيام نفس زكيه پناه داد . ( حسن بن زيد بعد از كشته شدن پدرش ، زيد بن على ، نزد امام پرورش و تربيت يافته بود . ) هم‌چنين وقتى كه امام جعفر صادق عليه السّلام يحيى بن عبد اللّه را پس از مرگ برادرانش ، نفس زكيه و ابراهيم پناه داد ، خشم منصور به اوج رسيد . « 4 » منصور پس از پايان يافتن قيام نفس زكيه ، در سال 146 ق به سرزمين حجاز آمد و امام جعفر صادق عليه السّلام را نزد خود فراخواند . ملاقات آن دو در ربذه بود . « 5 » امام جعفر دربارهء آنچه

--> ( 1 ) . ابن خلكان ، وفيات الاعيان ، ج 2 ، ص 112 . ( 2 ) . شكى نيست كه منصور اين روايت امام جعفر صادق عليه السّلام را از حديث شريف نبوى پذيرفت ؛ چرا كه امام جعفر از بزرگان راويان حديث بود . ( ابن العماد ، شذرات الذهب ، ج 1 ، ص 220 / شبلنجى ، نور الابصار ، ص 145 ) ( 3 ) . اصفهانى ، مقاتل الطالبيين ، ص 227 به بعد . ( 4 ) . همان . ( 5 ) . ربذه - همان‌گونه كه قبلا گفتيم - نزديكى مدينه و در سى مايلى آن قرار دارد و قبر ابو ذر غفارى در آن ناحيه است . ( ياقوت حموى ، معجم البلدان ، ج 4 ، ص 222 )